پنجشنبه، آذر ۲۵، ۱۳۸۹

خودم (تقریبن) از این آدمایی هستم که با موج میرم؛ بعد همیشه از اون آدمایی خوشم میاد که (یه طور لجبازانه ای) جلوی موج وای میستن. بعد خب من دارم میرم، اونا دارن می ایستن. اینه که جدا میشیم از هم همه اش. بعد نه من از رفتنم چیزی می فهمم، نه اونا از ایستادنشون. آی کوفتمون میشه زندگی.
.

۱ نظر:

dreamer گفت...

جدیدن خیلی راست میگی! حالم جا اومد اصن با این تعابیرت!