یکشنبه، اسفند ۲۹، ۱۳۹۵

روز از نو

راستش غبطه می‌خورم به این همه حال و هوای نوروز که مردم دارند. خانه تکانی و هفت سین‌های خوشگل و لباس‌های تازه و آرایش و پیرایش دم عید. دچار یکجور بی‌تفاوتی فلسفی نسبت به همه جای زندگی شدم که از پدرم به ارث بردم. مامان بهش می‌گفت کوه یخ. میگفت من بیچاره دارم با یک کوه یخ زندگی می‌کنم، نه برایش مهم است چه بپوشد، نه مهم است چی بخورد نه مهم است در کدام بیغوله‌ زندگی کند، نه نوروز می‌داند چیست نه روز مادر نه هیچی. البته بابا شیک هم می‌پوشد و سر سفره هفت سین هم می‌نشیند و با یادآوری اطرافیان هدیه روز مادر هم به مادرش می‌دهد. اما به هیچ کدامشان اعتقاد ندارد. برای هیچ کدامشان ذوق و شوق ندارد. از هیچ کدامشان لذت نمی‌برد. من هم دقیقن همین‌طورم. یا شاید اخیرن این‌طور شدم. 
در هر صورت دلم می‌خواهد برای سال جدید رزولوشن تعریف کنم و اتفاقن رزولوشنم این است که یخ خودم را آب کنم. که کمی هم بروم دنبال هفت سین چیدن و قشنگ کردن خانه و دلبر کردن خودم و کارهای ساده‌ای که سر آدم را گرم می‌کند و شاید زداینده غم‌های فلسفی باشند. 
.

شنبه، اسفند ۲۱، ۱۳۹۵

از سری مرگ- ۱

هنوز خیلی به مردن فکر می‌کنم. به دم دست بودنش. به بی‌خبر از راه رسیدنش. به زور زیادش. بعد اعتبار زندگی از چشمم می‌افتد. تب و تابش، جنب و جوشش، برد و باختش مثل بازی بچگانه می‌شود. 
از وقتی از بیمارستان آمدم دل به بازی نمی‌دهم. کلاه زندگی دیگر برایم پشم ندارد. اصالتش را از دست داده. مرگ یک‌بار از وسط این بازی صدایم زده و دستم را کشیده و من مثل بچه‌های تخس اجازه "یه‌کم" بازی بیشتر گرفتم. حالا "یه‌کم" فرصت دارم تا به بقیه بازی برسم اما دیگر نمی‌توانم وقتی می‌دانم یک نفر آنجا منتظر است که مرا از همه چیز اینجا بکند و ببرد و تمام کند. برمی‌گردم توی زمین بازی اما می‌دانم همه‌اش را در یک لحظه از دست می‌دهم. هراسی هم ندارم. فقط نمی‌توانم دل به بازی بدهم. همین.
.

دوشنبه، بهمن ۲۵، ۱۳۹۵

لیوان همیشه خالی

بالاخره افسردگی‌ام را به رسمیت شناختم و بعد از چندسال از تراپیستم وقت گرفتم. پرسید چرا اینجایی؟ گفتم فکر کنم افسرده شدم و چهل دقیقه یک لیست بلندبالا از دلایل افسردگیم برایش شمردم: تصادفم، دستم، کارم، دوست‌هام و ال و بل. گفت افسرده‌ای اما علتش هیچ کدام ازینها نیست. علت اصلی را مثل همیشه‌ی خودش خیلی سلاخانه در سه جمله کوبید جلوی رویم. بعد از سی ثانیه سکوت گفت بنابراین مثل لیوانی هستی که ته ندارد  و هرچه تویش بریزی فایده نمی‌کند، یک لیوان همیشه خالی. 
درست زده بود به هدف و منتظر واکنش من بود. زبانم بند رفته بود. همه احساس‌های ناخوشایند یک سال اخیر را یکبار دیگر با نظریه‌ی تراپیستم مرور کردم. حالا همه چیز معنا پیدا می‌کرد. فکرم را جمع کردم توی اتاق تراپی و گفتم بله همینطوره. حالا باید چکار کنم؟ گفت جلسه امروز تمام شد. باید یک مدت هم دیگر را ببینیم. 
.
داریم یک ماه می‌رویم ایران و تراپی هم مثل توانبخشی ول می‌شود. از سفرهای طولانی بیزارم. دلشوره برگشتنن به زندگی کاری باعث می‌شود در تعطیلات بیشتر از دو هفته فقط زجر بکشم. اما اینقدر از ایران رفتن نالیدم که همسرم سرلجبازی افتاده و حس کردم اگر همینطور ادامه بدهم از کارش استعفا می‌دهد و شش ماه می‌رود بست می‌نشیند ایران. این شد که وقتی گفت یک ماه برویم ایران بدون جنگ و خون ریزی قبول کردم و حالا هرچه نزدیک تر می‌شویم پشیمان‌تر می‌شوم. 
.

پنجشنبه، دی ۱۶، ۱۳۹۵

سال نو

پنج روز از سال جدید میلادی می‌گذرد و من بارها این صفحه را باز کردم که از سالی که گذشت بنویسم، اما نتوانستم. سال 2016 گذشت درست مثل سال‌های قبل‌ترش اما من همراهش نیامدم من گیر کردم در همان لحظه‌ای که غافلگیرم کرد. احساس می‌کنم بخشی از من در سالی که گذشت مرد. بخشی از من سال جدید را هرگز ندید. و باقیمانده نیمه‌جانِ سوگوارم را همه با منِ قبلی اشتباه می‌گیرند، با من کامل. 
این همان چیزی‌ است که در سال گذشته یاد گرفتم. که ممکن است بخشی از ما بمیرد، یا برود توی کما. که شاید مجبور شوی برای پاره‌ای از خودت سوگواری کنی، خودت را دلداری دهی، سعی کنی بدون آن بخش از خودت به زندگی ادامه دهی. سخت هم هست غم از دست دادن خود. یادش نگرفتیم هیچ وقت. هنوز وقتی یک دوست از همه جا بی‌خبر می‌پرسد "چه خبر؟" پیش از هر کلامی اشکم می‌آید.  همه برایم صبر آرزو می‌کنند. می‌دانم که صبر چیزی را عوض نمی‌کند. زمان به عقب بر نمی‌گردد. با همان سرعت همیشگی پیش هم می‌رود. سال‌های تازه از راه می‌رسند چه با من، چه بدون من. این حقیقت بولد این روزهایم است. 
رزولوشن سال تازه هم اینکه زندگی را کمتر جدی بگیرم. 
.

سه‌شنبه، آذر ۲۳، ۱۳۹۵

چون صبر توان کرد که مقدور نماندست*

انگار همه عالم و دنیا دست به دست هم دادند تا به من درس "صبوری" بدهند. از قضا خداوند هم هزارو چهارصد سال پیش بندگان مومنش را به صبر و نماز دعوت کرده بود. البته صبر از آن درس‌هایی‌ست که در تئوری خیلی شیک و سرراست است و منم اگر قرار بود درجایگاه خدایی کسی را موعظه کنم به "صبر جمیل" دعوتش می‌کردم. اما خودم وقتی در موقعیت صبر قرار می‌گیرم جفتک می‌اندازم و جان خودم و اطرافیانم را می‌گیرم. البته همه‌ برای موفقیت یا خوشبختی باید صبور باشند، اما راهی که زندگی من می‌رود، یا بهتر است بگویم راهی که من در زندگی رفته‌ام، خواسته یا ناخواسته، صبر دوچندان می‌طلبد.

نمونه ناخواسته‌اش همین سانحه لعنتی‌ست. اولش باید در مقابل درد نفس‌گیری صبوری می‌کردم که با مورفین هم ساکت نمی‌شد. بعد به محض اینکه درد قابل تحمل‌تر شد  تب چهل درجه و عفونت و نفس تنگی افتاد به جانم. نفس تنگی هم مثل درد از آن موجوداتی‌ست که هر ثانیه باید باهاش صبوری کرد. هر لحظه‌ای که می‌گذرد باید زور بزنی که  طاقت لحظه بعد را داشته باشی. بعد رسیدم به مرحله ای که آرنجم فقط به اندازه بیست درجه باز و بسته می‌شد و دکتر گفت برو تمرین کن، ورزشش بده، آب درمانی کن شاید کم کم بهتر شود. برای این یکی صبر ایوب لازم بود. ویژگی صبر ایوب این است که صبر و ایمان با هم است. ایمان هم که کلن پاشنه آشیل من است در زندگی و ریشه همه بی‌صبری‌هایم به بی ایمانی برمی‌گردد. اصلن با مفهوم ایمان نمی‌توانم کنار بیایم. خیلی شکمی و لنگ در هوا و بادآورده است. پایه و اساس ندارد. چطور می‌توانستم مطمئن باشم که با ورزش و آب‌درمانی و فلان دستم بهتر می‌شود وقتی دکتر گفته بود شاید؟ و وقتی مطمئن نبودم که با این کارها بهتر می‌شوم، چطور می‌توانستم روزی پنج شش ساعت را به این فعالیت‌ها اختصاص دهم؟ طبعن نمی‌توانستم. و اختصاص هم نمی‌دادم. ماکسیمم روزی سه ساعت آن هم با زور مامانم. بقیه روز را هم با صبر دست به یقه بودم. دقیق‌تر بگویم گریه می‌کردم و غصه می‌خوردم و از آینده‌ای که درش دستم به دهنم نمی‌رسید می‌ترسیدم. بعد هی آرام و خرامان آرنجم بیشتر خم می‌شد. با سرعت حدودن هفته‌ای یکی دو درجه. بعد از یک مدت صبرِ نداشته‌ام تمام شد و دیگر کاری برای دستم نکردم و گفتم شاید خودش بهتر شود. خودش بهتر نشد. ماهیچه‌هایش ضعیف‌تر هم شد و من هرروز خودم را  بیشتربه عنوان یک معلول قبول کردم. این هم یک مشکل دیگر من است در دور زدن صبر و ایمان. صورت مسئله را پاک  می‌کنم یا عوض می‌کنم. نمی‌توانم یکسال صبر و حوصله کنم که این دست کم کم خوب بشود. رهایش می‌کنم و به سرنوشت شومم تن می‌دهم و می‌گویم خب معلول شدم رفت. بنظر منطقی نمی‌آید ولی آن صبر کردنه و چشم امید دوختنه گاهی سخت‌تر است. از طرفی تصور معلولیت دائم حالم را خیلی خراب می‌کرد. مخصوصن وقتی دیدم دنیا بی‌توجه به وضعیت دست راست من دارد پیش می‌رود.
منتظر آخر داستان نباشید چون هنوز به آخرش نرسیدم. حالا که اینجا برای چند لحظه از گود آمدم بیرون و بالای منبرم می‌دانم که باید صبور باشم و تلاش کنم. اما به محض اینکه برمی‌گردم آن وسط همان آش و همان کاسه.

نمونه‌ خواسته‌اش هم کسب و کارم. می‌دانم که کارمندی هم صبوری می‌خواهد. خودم پنج-شش سال صابونش را به یقه‌ام مالیده‌ام، اما شرکت خودت را زدن باز هم صبر بیشتری می‌خواهد. آدم توپ‌هایش را در چند جبهه روی هوا ول می‌کند و باید با صبر و حوصله تروخشکشان کند تا شاید یکی‌شان برود توی گل. حالا فکر کن هر توپی ممکن است یکسال درهوا چرخ بخورد و در این یکسال شما باید با بادهوا خودت را باانگیزه و فعال نگه داری که باز صبر ایوب می‌طلبد و فقط درصورتی ممکن است که به خودت ایمان داشته باشی. این یکی را مدت‌هاست در تئوری هم از دست داده‌ام. اگر توپی هم برود توی گل تازه اول ماجراست. باید با توسل به همان صبر و نماز و البته بادهوا بیافتی دنبال پولت. 

تا جایی که یادم هست فقط یکبار در زندگیم ایمان داشتم و جالب اینجاست که همان یکبار شیرین‌ترین و روان‌ترین تجربه زندگیم شد و هست. آن هم ایمان به عشق همسرم بود. می‌دانم زیادی رمانتیک بنظر می‌رسد چون توضیحش با کلام سخت است. از همان ده سال پیش که برای اولین بار باهم آشنا شدیم تا همین امروز که کنار همیم، یکسره به عشقش به خودم اطمینان داشتم. حتی چندسالی که دوست دختر داشت و باهم زندگی می‌کردند. حتی تمام روزها و سال‌هایی که عاشق کس دیگری بودم همیشه مطمئن بودم که عاشقم هست و هر اتفاقی هم که بیافتد، هر تصمیمی هم که بگیریم عاشقم می‌ماند. نمی‌دانم آن همه اطمینان از کجا بود. شاید هم توهم بود. هرچه بود مطمئنم همان است که مردم بهش می‌گویند ایمان. یک اطمینان بی اساس که نتیجه‌اش صبوری بدون ضرب و زور است، یا بقول دوستان، صبر جمیل. هفت سال صبر کردم که وقتش برسد بدون اینکه حالیم بشود دارم صبر می‌کنم. می‌دانید چه می‌گویم؟ صبری که به چشم آدم نمی‌آید. امروز می‌دانم که این صبر جمیل، همان راز موفقیت و اکسیر زندگیست که من هنوز در هیچ جای دیگر زندگیم تجربه‌اش نکرده‌ام و در همه جای زندگیم لازمش دارم.

حالا که هفت ماه و دوهفته از زمین خوردنم و یکسال و نیم از تاسیس شرکتم می‌گذرد  فهمیده‌ام که راه بهبود و پیشرفت فقط صبر و حوصله و پشتکار است. شاید بتوانم بگویم یک بارقه‌هایی از ایمان ته وجودم دارد شکل می‌گیرد. این‌بار ایمان به صبر. ایمانی که هنوز در تئوری خیلی محکم‌تر است تا در عمل.  
.
*حافظ

شنبه، آبان ۱۵، ۱۳۹۵

این یک اعتراف است

راستش را بخواهید هنوز پاریس را بیشتر از هر شهر دیگری دوست دارم. هرچند سه سال بیشتر آنجا زندگی نکردم. هرچند سه سال راحتی نبود. هرچند آن روزها همه چیز بنظرم سخت بود. گران بود. ناممکن بود. هرچند دوسال آخرش معتقد بودم انتخاب پاریس برای مهاجرت یک تصمیم غلط بود. اما تصمیم های غلط غیرمنطقی معمولن شیرین ترین تجربیات آدم می شوند. اینطور نیست؟ مثل عاشق شدنهای به دنبال یک نگاه کش دار. نمی دانم گفته ام یا نه. اما همه عشق های زندگیم ظاهر جذابی داشتند. دست کم برای من جذاب بودند و من اول عاشق ظاهرشان شدم بیکه هنوز بشناسمشان.عشقم به پاریس هم مثل بقیه عشقهایم یک کلیشه سبک است و انکارش نمی کنم. ولی هست. هرچند در برلین زندگی خیلی راحت تر و منظم تر و روی روال تری داشتم. هرچند برلین از همان روز اول برایم آغوش باز کرد درحالیکه پاریس پشت میکرد و ناز و ادا داشت. اما من هنوز عاشق پاریسم. و منتظر روزی هستم که پاسپورت آلمانیم را بگیرم و برگردم پاریس. 
.

یکشنبه، آبان ۰۲، ۱۳۹۵

شهرخالی، جاده خالی، کوچه خالی، خانه خالی*

خواهرم جمعه رسمن مهاجرت کرد و پدر و مادرم ایران تنها ماندند. البته در اصل من و خواهرم اینجا تنها هستیم چون مادرها  و تمام خواهر و برادرهای پدر-مادرم بیخ گوششان هستند و "تنها" واقعن لغت مناسبی برای وصف حالشان نیست. جالب اینجاست که در مورد من و خواهرم که هرچند در یک کشور، اما در شهرهای مختلف زندگی می کنیم می گویند شما آنجا تنها نیستید و خواهرتان هست؛ اما پدر و مادرم در دل تمام فک و فامیل تنها محسوب می شوند. عجیب است، اما حقیقت دارد. از جمعه حال مادرم طوریست که انگار عزیزترین کسانش را در سینه خاک خوابانده باشد. حالش حال خرابیست. حالا هزاری همه عالم بگویند که شما تنها نیستی و مادرت طبقه پایین و خواهر و برادرت بیخ گوشت هستند و فقط یک فقره فرزند ناقابل از شهرک صنعتی قزوین به شهرک صنعتی دورتری نقل مکان کرده. از جمعه تا همین حالا یکسره دارد گریه می کند و پدرم هم تنها کاری که از دستش برمی آید این است که قرص آرامبخش بهش بدهد. مادرم چهار بار در زندگیش افسردگی شدید گرفت که با قرص و دارو و دوره های گریه طولانی رد شد. یکبار وقتی بیست و هشت سالش بود و از زندان آزاد شده بود و به پاس انتظار صبورانه پدرم  دو ماه نشده نشانده بودنش سر سفره عقد و یک عروس افسرده فرستادند خانه بخت. یکبار وقتی برادرش را در سن سی و یک سالگی از دست داد. دفعه سوم وقتی من از ایران رفتم. و دفعه چهارم هم همین حالاست. که البته این آخری هنوز رد نشده است. دفعات پیش من نبودم. از ایران که آمدم نفهمیدم مامان افسرده شده. یعنی نگذاشتند من بفهمم که چه خوب کاری هم کردند. این دفعه هم البته من نیستم. اما میدانم که افسرده شده. کاری هم از دستم بر نمی آید. روزی چندبار بهش زنگ می زنم و پیشنهادهای مختلف می دهم. "برو خونه خاله با نوه هاش بازی کن؛ دایی رو دعوت کن؛ برو طبقه پایین پیش مامانت؛ با دوستات برو رستوران خام-گیاهی؛ با فلانی برو استخر، یک بچه به فرزندخواندگی قبول کن.." لیست پیشنهادات ادامه پیدا می کند و مامان همینطور که اشک می ریزد برای هر کدام یک دلیل نفی کننده پیدا می کند. می گوید "تنها چیزی که حالمو بهتر می کنه دیدن شماهاست. لااقل تو همین کامپیوتر." مطمئنم که این یکی را اشتباه می کند چون دیدن من به هیچ وجه حالش را بهتر نمی کند. نگاهش مثل کسی ست که عکس از دنیا رفته ای را بغل کرده و زار می زند. به صفحه مانیتور خیره می شود و اشک هایش را با دستمال پاک می کند که جلوی نگاهش تار نشود و بتواند باز مرا تماشا کند. صورتش پف کرده. خانه معمولن تاریک است و باید چندبار ازش بخواهم تا چراغ را روشن کند. همسرم را صدا می کنم تا توی کادر بیاید و حواسش را پرت کند. فایده ندارد. حالا او هم جزو درگذشتگان محسوب می شود. با دیدن او هم گریه اش شدت می گیرد و اشکهایش را تندتر با دستمال پاک می کند. او هم لیست پیشنهاداتش را شروع می کند و مامان با تکان سر همه را نفی می کند. شوهرم در مورد روزهای خوش آینده حرف می زند. سفرهای آینده مامان به آلمان، سفرهای دسته جمعی، عیدها، کریسمسها. گریه مامان قطع نمی شود. لیست با بچه ما و بچه مثلن دورگه خواهرم ادامه پیدا می کند. از تصور دوری نوه های نداشته گریه مامان شدت می گیرد. سکوت می شود. می پرسم بابا کی میاد؟ یک ساعت دیگه. میدانم که هرکاری بکنم این یکساعت را گریه خواهد کرد. می دانم بعد از آمدن بابا هم گریه خواهد کرد. می دانم شب تا صبح گریه خواهد کرد. اما نمی دانم چکار کنم. به خودم قول می دهم که قبل از مادرم نمیرم. فکر می کنم به اندازه کافی در دوران زندگی برایمان سوگواری کرده. 
می دانم فردا هم زنگ بزنم گریه می کند. زنگ نزنم هم گریه می کند. حالش خراب است و نمی دانم چکار کنم. کاش می توانستم برگردم تهران. 
.

چهارشنبه، مهر ۱۴، ۱۳۹۵

توصیه های یک بیمار بستری

از آنجایی که حادثه خبر نمیکند و هر لحظه ممکن است شترش پشت در خانه شما یا دوستانتان هم بخوابد، فکر کردم بد نباشد تجربیات خودم را بعنوان یک بیمار بستری اینجا بنویسم. 
تاکید میکنم که این نکات صرفن برخاسته از تجربیات شخصی نگارنده هستند و در بهترین حالت برای آدمی با روحیات من، و با جراحاتی شبیه به من و در بیمارستانی در کشور محل سکونت من مفید خواهد بود و نسخه ای نیست که برای همه بشود پیچید. 
برای روشن شدن میزان همزاد پنداری خوانندگان با موارد ذکر شده در این پست یکبار شرایط بیمار مورد نظر را باهم مرور میکنیم. بیمار بستری یک زن سی و یک ساله است که حین اسکیت دچار سانحه شده و دست راستش از بازو تا مچ در چندجا شکسته و دو عمل جراحی داشته و  دونوبت در بیمارستانی در برلین بستری بوده، هر نوبت بیست شب. 
  1. اگر در هنگام وقوع حادثه کنار بیمار هستید سریعا به اورژانس زنگ بزنید. در آلمان دو نوع آمبولانس وجود دارد. یکی در نقش آژانس برای حمل بیماران است. هیچ دارو یا دکتری در این آمبولانسها وجود ندارد. پس اگر بیمار دچار شکستگی یا درد است، هنگام تماس با اورژانس تاکید کنید که بیمار درد دارد و به دکتر نیازمندید.
  2. هیچ وقت شدت جراحات را حدس نزنید. از بیمار سوال کنید که چقدر درد دارد یا کجای بدنش بیشتر احساس درد میکند. یا کجا اول از همه درد گرفت. مثلن من دچار دو شکستگی پیچیده در مفصل آرنج و بازو بودم. مچ دستم هم شکسته بود. چون شکستگی مچ چیدمان انگشتها را بهم زده بود و من با دست دیکرم روی بازو آرنجم خیمه زده بودم تا چیزی بهش برخورد نکند، توجه همه فقط به مچ بود و کسی ندیده بود که آرنج و بازو هم شکسته. حتی مسئول آمبولانس که رسید بر اساس حرف همراهانم فکر کرد فقط مچ دست شکسته و بدون اینکه از من سوال کند بازویم را گرفت کشید و هفت جد بزرگوازم جلوی چشمم رژه رفتند. خلاصه: جراحتی که دیده میشود لزومن تنها و سخت ترین جراحت وارده نیست.
  3. قبل از رسیدن آمبولانس کیف پول بیمار را پیدا و کارت بیمه اش را آماده کنید. 
  4. حادثه به احتمال زیاد آغاز یک دوره درد و ضعف برای مجروح است‌. تا رسیدن آمبولانس سعی کنید بالای سر بیمار را سایه کنید (اگر هوا گرم بود) یا بیمار را گرم نگه دارید(اگر هوا سرد بود) تا انرژی اش ذخیره شود.
  5. بیمار تصادفی وسایل لازم برای بستری شدن در بیمارستان را همراه ندارد. سعی کنید به همراه بیمار در آماده کردن این وسایل کمک کنید. مهمتر از همه لباسی ست که با توجه به جراحت قابل پوشیدن باشد. برای من پوشیدن گان بیمارستان ممکن نبود و چهار روز اول گان به شکل یک پارچه از جلوی گردنم آویزان بود و پشتم برهنه بود. البته در مورد من چون سه روز اول حتی دو دقیقه هم ننشسته بودم زیاد مشکل آفرین نبود اما بهر حال قلم اول: لباس مناسب، لباس زیر و دمپایی. وسایل بهداشتی: مسواک و خمیر دندان، شامپو و شامپو خشک، لیف، حوله، بورس مو، کش سر، نواربهداشتی و تامپون، دستمال مرطوب‌. پودر بچه برای جلوگیری از عرق سوز شدن جاهایی از بدن که مدت طولانی بیحرکت هستند. برای روزهای بعد، درصورت طولانی شدن دوره بستری وسایل آرایش و پیرایش: موچین، آینه کوچک، تیغ. ناخنگیر و سوهان، کرم مرطوب. شارژر موبایل یا تبلت. هدفون.
  6. اگر بیمار پارتنر یا خواهر و برادری در شهر حادثه ندارد، سعی کنید در روزهای اول که دچار شوک، درد زیاد و احتمالن عمل جراحی ست، تا جای ممکن کنارش باشید و تنها نگذاریدش. البته درصورتیکه دوست صمیمی هستید و میدانید که با شما راحت است. اگر نه سعی کنید دوستان صمیمی بیمار را مطلع کنید.
  7. اگر بیمار پارتنر یا خواهر و برادری در شهر محل حادثه دارد سعی کنید به آنها کمک کنید. در خرید منزل، تهیه وسایل مورد نیاز، انجام کارهای لازم اداری و پستی. ساعتهایی از روز جای او را در بیمارستان بگیرید و او را به خانه بفرستید تا استراحت کند. 
  8. عیادت از بیمار بستری خیلی مهم است. اما تنها راه کمک کردن نیست. از همراه بیمار بپرسید که چطور میتوانید کمکشان کنید و پیشنهاد دهید که اگر جایی در گوشه شهر کاری دارند میتوانید برایشان انجام دهید. یا اگر وسیله نقلیه دارید رفت و آمدهایشان را به بیمارستان، محل کار یا خرید آسان کنید.
  9. قبل از ملاقات سوال کنید که بیمار دوست دارد چه چیزی دریافت کند. قبل از تهیه خوراکی مطمئن شوید که محدودیت خوردن و آشامیدن ندارد. شام بیمارستان بین ساعت پنج و شش بعد از ظهر می آید و صبحانه نه صبح. به شخصه خیلی بین این دو وعده از گرسنگی اذیت میشدم و ماست کنار ناهار رو برای این مدت کنار میذاشتم که نه خوشمزه بود نه کافی. مخصوصن که تقریبن تمام شبها بیدار بودم و درد داشتم. 
  10. اگر میتوانید غذای ایرانی برای مریض و همراهش بیاورید. پختنش شاید سخت باشد اما میتوانید از رستورانهای ایرانی خریداری کنید. روزهایی که یک وعده غذای ایرانی میخوردم تحمل همه چیز برایم خیلی ساده تر بود. 
  11. به ساعت ملاقات مثل مهمانی نگاه نکنید. سعی کنید مریض را تشویق کنید که همراه شما چند قدمی راه بیاید. یا در کارهایی که برایش سخت است کمکش کنید. مثلن یکی از مشکلات من این بود که نمیتوانستم موهایم را ببندم. و چون موهام ژولیده و چرب بود رویم نمیشد خودم از ملاقات کننده ها خواهش کنم که برایم ببندند. اما یادم هست وقتی خودشان پیشنهاد میدادند چقدر خوشحال میشدم.
  12. اگر تجربه مشابه داشتید و سالم از مهلکه در رفتید می توانید بطور مختصر برای بیمار از روند بهبودیتان تعریف کنید اما ابدن وارد بازی "بدتر ازینهاش سرم آمده" یا "خوب خودتو لوس میکنی" نشوید. قضاوت درمورد اینکه حال کی بدتر بوده و چه کسی بیشتر درد داشته غیرممکن و غیرمفید است. مثلن تمام دوستان من که قبلن دچار شکستگی بودند اول متوجه نشدند که شکستگی جدی دارند و خودشان را یکجوری به خانه رساندند و یک شب در خانه درد کشیدند. اما دلیل نمیشود به منی که مستقیم با آمبولانس آمده ام بیمارستان بگویند حالا خوبه تو خودتو لوس کردی مستقیم رفتی بیمارستان. میشود به این هم فکر کرد که شاید شرایط شکستگی من طوری بوده که نتوانستم حتی بنشینم چون آرنجم تقریبن از بازو جدا شده بود و البته هیچ جای افتخاری هم ندارد. اما همچین کامنتهایی که "حالا خب زخم خنجر هم که نخوردی" یا هر جمله ای که با "حالا توکه خوبه، من.." شروع میشود برای من ناراحت کننده بود و نمیدانم گویندگان از بیانش چه اثر مثبتی انتظار داشتند که هیچ وقت حاصل نشد.  
  13. بیمار بعد از مرخصی به حمایت احتیاج دارد. از خرید روزانه گرفته تا آشپزی و حمام و تمیزکردن خانه و برای منی که دست راستم در گچ بود که اوضاع خیلی وخیم بود. خلاصه تا جایی که مقدور هست به یاریشان بشتابید. 
بعد: نوشتن این پست را با دست چپ و قبل از اینکه دوباره روانه بیمارستان شوم شروع کرده بودم. تجربیات بیمارستان دومم خیلی متفاوت بود. اما نمینویسم چون دوست ندارم درباره جزئیاتش فکر کنم.
.

شنبه، شهریور ۲۷، ۱۳۹۵

دوباره زنده شدم، بعد از این همه مردن*

سه ماه گذشته عجیب ترین و سخت ترین سه ماه زندگیم بود. همه اش با آن حادثه لعنتی شروع شد که در یک لحظه اتفاق افتاد و مثل یک پلنگ وحشی زندگیم را درید طوری که هنوز دارم تکه پاره هایش را از این گوشه آن گوشه جمع میکنم. در این سه ماه به اندازه کافی وقت داشتم که بارها و بارها از خودم بپرسم چطور زمین خوردم یا چرا این اتفاق افتاد. اما همه چیزی که یادم می آید لحظه قبل از حادثه است که پر از هیجان و لذت بودم و با حرکت پا چهارتا چرخ اسکیت را روی آسفالت سیاه خیابان گذاشتم. و لحظه بعدش که روی زمین افتاده بودم و به دستم که سرجایش نبود نگاه میکردم و فریاد میزدم. لحظه زمین خوردن یادم نمی آید. می دانم که خیلی سریع اتفاق افتاد. احتمالن وقوع حادثه یکی دو ثانیه بیشتر طول نکشیده، شاید هم کسری از ثانیه. اما این نقطه سیاه کوچک در نمودار زندگیم نقش مهمی دارد. یک نقطه شکست است. همه چیز را ناگهان قورت میدهد و از آنجا به بعد یک جور دیگه مینویسد. این لحظه سرکش مرا از پشت فرمان کنار میزند و خودش میراند به جایی که من حتی نمیدانستم وجود دارد. و من این لحظه را ندیدم. این لحظه را یادم نمیاد. بارها سعی کردم تصورش کنم اما باز هم موفق نبودم. هر مدل زمین خوردنی را که تصور میکردم نمیتوانست این همه شکستگی روی یک دست به بار بیاورد. لحظه زیرکتر از تصور من بود. لجظه جلوتر از من رفته بود و من پشتش روی همان زمین آسفالت کشیده میشدم.
هجده شب و نوزده روز در بیمارستان درد کشیدم و به آن لحظه فکر کردم. به هیجان و لذت لحظه قبل و بهت و درد لحظه بعدش. و به همه این نوزده روز و هجده شبی که قربانی آن لحظه بودند. و بدتر از این دو، به بقیه عمرم فکر کردم که به گفته پزشکها قرار بود تمام لحظه هایش برود زیر سایه سیاه همان لحظه لعنتی. این آخری خیلی ترسناک بود. 
نمیدانم تا به حال بیمارستان خوابیده اید یا نه. بیشتر آدمها فکر میکنند مریض وقتی از بیمارستان مرخص میشود که حالش خوب شده باشد. من هم وقتی بعد از هجده شب و نوزده روز مرخص میشدم انتظار داشتم که لااقل دردم قابل تحمل شده باشد. این اتفاق نیافتاده بود. حتی از وقتی وارد خانه شدم و دیدم هنوز چقدر با زندگی قبلی فاصله دارم افسردگی هم به دردهایم اضافه شد. مخصوصن ترس از واقعیت سنگینی که روز اول پزشکها برایم روشن کرده بودند و من روز به روز بیشتر لمسش می کردم: دست شما دیگر هیچ وقت مثل قبل نمیشود.  
نمیدانم اگر صبوری و عشق حسین و مامان نبود چه میشد. به گفتنش افتخار نمیکنم، اما همینطوری هم خیلی به خودکشی فکر کرده بودم، با حسرت از پنجره به سنگفرش خیابان نگاه کرده بودم و فکرکرده بودم آنجا دیگر هیچ دردی نیست. دلم میخواست بمیرم. اتفاقی که در آن لحظه افتاده بود در مقیاس من و زندگیم مثل یک سونامی بزرگ بود و من ترجیح میدادم قربانی باشم تا بازمانده. 
در چنین موقعیتی بودم که سخت بیمار شدم. علت واکنش بدنم به یکی از داروهای مسکن و افت گلبول سفید خونم بود. بدنم مقاومتش را در برابر همه چیز از دست داده بود و پرچم سفید بالا گرفته بود و فریاد میزد: تسلیم. دوباره راهی بیمارستان شدم. اینبار کسی مطمئن نبود که خوب شوم؛ بجز همسرم که با اطمینان میگفت خوب میشی. روز به روز وزنم کمتر میشد و تبم بالاتر میرفت و تنفسم سخت تر میشد و خودم بیشتر و بیشتر از زندگی کنده میشدم و دلم تنگتر میشد. نه تنها برای زندگی معمولی، بلکه برای دوران بچگی و بیشتر از همه برای بابا که نتوانسته بود بیاید. مرگ که تا چند هفته قبل پایان همه دردها و آرزویی دست نیافتنی بود، حالا واقعیت ناخوشایندی شده بود که هرروز نزدیکتر میشد. بیمارهای تکیده و بی مویی که مثل روح های سرگردان با واکر و ویلچر در راهروهای بیمارستان قدم میزدند، همراه های ناامید و خسته، همه و همه تجسم نزدیک مرگ بودند و من روز به روز بیشتر یکی از آنها میشدم.
اما یک روز عصر ورق برگشت و تبم دیگر بالا نرفت. راه گلویم باز شد و لقمه هایی به کوچکی یک بند انگشت، طعم تمام لذتهای زندگی را برایم زنده کرد. خوب شده بودم. یک هفته طول کشید تا کم کم داروها و دستگاه ها را از بدنم گرفتند و من هرچند هنوز نمیتوانستم درست راه بروم یا نفس بکشم، اما مرخص شدم. اینبار بعد از بیست شب و بیست و یک روز. 
حالا یک بازمانده واقعی بودم. اینبار از نقطه صفر. ترس از آینده هنوز بود، ضعف و ناتوانی بود، افسردگی بود، اما شادی و رضایت هم بود از دیدن دوباره آدمهای سالم و پرتکاپو در خیابان. از خوابیدن دوباره کنار همسرم، از دیدن دوباره پدر و خواهرم در خانه امیرآباد. 
 یک ماه ایران بودم و تقریبن هرروز صبح تا عصر مشغول فیزیوتراپی و ورزش و ماساژ دستم بودم. حالا دستم هم بهتر است. شکستگیهای آرنج و مچ رو به بهبودی هستند و تنها مشکل باقیمانده له شدگی اعصاب بعضی انگشتهاست. هنوز خیلی کار دارم تا این دست دوباره دست شود. اما راستش را بخواهید هرچقدر در این سه ماه مردگی کردم، حالا تشنه زندگی ام. احساس خوشبختی میکنم. هرچند نمیدانم این احساس تا چند روز یا چند دقیقه یا حتی چند لحظه دیگر پایدار می ماند. 
.



چهارشنبه، تیر ۱۶، ۱۳۹۵

ششمین پست با دست چپ

حالا که بهترم نمیفهمم چرا این سری پستهای شرح مصیبت را نوشتم‌. نمیشد هم روی هوا ولشان کرد. پست امروز را دارم اجبارن مینویسم. مثل مشق شب است.
عمل دوم مال مچ دست بود و دو ساعت و نیم بیشتر طول نکشید. حال عمومیم بعد از عمل خیلی بهتر بود اما جانم تمام شده بود. ضعف و دردم همچنان خیلی زیاد بود و همچنان شب تا صبح سه چهار تا بیست دقیقه بیشتر خوابم نمیبرد. نه میتوانستم بخوابم نه کتاب بخوانم نه فیلم یا حتی فوتبال تماشا کنم. درد میکشیدم و تا روزها فقط درد میکشیدم. کم کم خوابم به دو سه ساعت در شب رسید و یک نیمه مسابقه فوتبال میدیدم و با بیمارهای تختهای بغلی حرف میزدم. ساعتهایی از روز بود که دردم قابل تحمل بود و همان ساعتها بهم انرژی میداد.
بالاخره گذشت و بعد از هجده روز درحالیکه هنوز درد و ضعف داشتم مرخص شدم. نمیتوانید تصور کنید چقدر از برگشتن به خانه مان منقلب شدم. تا دو ساعت در بغل خانه گریه میکردم. روی مبل نشیمن، آشپزخانه شلوغ، تخت خواب خوبمان؛ حتی یک ربع کف مستراح خانه نشسته بودم و از خوشحالی و دلتنگی زار میزدم. 
همان روز مامانم از ایران رسید و یک فصل هم با او گریه کردم و خلاصه چشمتان روز بد نبیند.
این هم پایان خوش داستان.

سه‌شنبه، تیر ۰۸، ۱۳۹۵

پنجمین پست با دست چپ

حقیقت این است که با کنار هم جشن گرفتن، باهم سفر رفتن، رقصیدن، رستوران و بار و کنسرت رفتن، سوپر مارکت و بانک و کلاس یوگا رفتن، باهم خوردن، کنار هم خوابیدن و قربان صدقه رفتن عشق نمود پیدا نمیکند هرچند بسیار خوش میگذرد. نمیگویم عشقه نیست ها. هست، اما دیده نمیشود. انگار رفته باشد مرخصی، یا خواب باشد. میدانیم که یکجایی اون زیرمیرها هست، اما هرلحظه رویتش نمیکنیم. برعکس گاهی در اتفاقهای ناگوار عشق لباس بزم به تن میکند و دست افشان و پاکوبان جلوی چشممان چرخ میزند‌. وقتی دیدم دستم از آرنج آویزان است اولین چیزی که از ذهنم گذشت این بود که حسین مرا اینطور ببیند میترسد. در سخت ترین دقایق این اتفاق نگران او بودم که باید شاهد ماجرا باشد.
هجده روز تمام تنها و همه کسم شده بود. تا روزی که مامان رسید و از بیمارستان مرخص شدم. اگر یک ورژن از خودم در بیمارستان بالای سرم بود اینقدر بهم رسیدگی نمیکرد که حسین. 
انگار با این اتفاق ناغافل در دریایی که هرروز در ساحلش آبتنی میکردیم شیرجه زده باشیم و زیر آبی رفته باشیم و عمق دریاهه شگفت زده مان کرده باشد. عمق عشقی که خیلی وقتها مثل خیلی از زوجها فراموشش میکنیم، هردویمان را غافلگیر کرد. هرچند هنوز خسته تر و درگیرتر از آنیم که این عمق اثری در حس خوشبختی مان بگذارد.

چهارمین پست با دست چپ

سه روز بعد از جراحی دوتا پرستار زیر بغلم را گرفتند و نشاندنم لبه تخت. از جمعه یازده صبح که زمین خورده بودم نتوانسته بودم حتی دو دقیقه بنشینم.
انگار دستم از بازو تا نوک انگشتها زیر دستگاه پرس باشد، درد و فشار و سرگیجه و گرما جانم را ذره ذره تمام میکرد. روز چهارم که مرفین را ازم گرفتند سرگیجه ام قابل کنترل شد و باید چند قدمی راه می رفتم‌. انگار پیچیده ترین کار دنیا بود ایستادن موجود سنگین و درازی مثل آدم روی دو تا کف پای کوچک. قبلن چطوری راه میرفتم؟ درجا دوبار این پا اون پا کردم و باز خواباندنم. گرمم بود. درد اینقدر غالب بود که انگار در اتاق سیصد و چهل یک، بجای من یک تکه درد پیچیده در گوشت و پوست و استخوان بستری بود و من داشتم زیر دست و پایش له میشدم. پنج روز گذشت و باید آماده جراحی دوم میشدم.

شنبه، خرداد ۲۹، ۱۳۹۵

سومین پست با دست چپ

اتاقهای بخش چهار نفره بود. هم اتاقی هایم پیرزنهای تنها و افسرده ای بودند که از خانه سالمندان های مختلف آمده بودند. تنها و کم توقع و مات و مبهوت. پیرزنهای بدون دندانی که برای شخصی ترین کارهایشان نیازمند پرستارها بودند، درست مثل من. شب سوم، از درد که ناله میکردم و هق هق گریه ام بلند میشد، یکیشان به حسین گفت که همسرت خیلی شلوغش میکند. درد دارد اما خوب میشود. جوان است. ما چی؟ ما قرار نیست بهتر شویم. دنیا برای زن تو هنوز قشنگ و خواستنی ست. اما ما چی؟..
انگار نه انگار که خودش هم یک روز جوان بوده. اینجا آدم خیال می کند همه پیر و کرخت به دنیا آمدند. انگار هیچ وقت شاد و جوان و زیبا نبودند. انگار فقط به دنیا آمده بودند که لرزان و آرام در بیمارستان یا خانه سالمندان منتظر مرگ باشند. 
هرطرف که نگاه میکردم پیرزنهای چروک و آویزان و غمگین به روبرو خیره شده بودند. بدون آنکه منتظر هیچ چیز باشند. مثل محکومان حبس ابد. مثل عروسکهای پوسیده یک نمایش قدیمی. انگار در یک دنیای مخفی برویم گشوده شده بود. انگار تصادفن پرتاب شده باشم به پنجاه سال بعد. به قله ی کوهی که همه عمر داریم بالا میرویمش. به مقصد هولناک راهی که امیدواریم به خوشبختی و آرامش برسد. پیرزنهای ناتوان، آینده ی مغموم من و عزیزیانم بودند. کم حرف شده بودم و تمام روز بی صدا اشک میریختم و فکر میکردم پس آخرش اینجاست.

جمعه، خرداد ۲۸، ۱۳۹۵

دومین پست با دست چپ

چشمهایم را باز کردم. نمیدانم پنج شش نفر بالاسرم بودند یا چشمهای من چندتا میدید. عق زدم و در ظرفی که یکیشان جلویم نگه داشته بود بالا آوردم. دوباره بیهوش شدم. نمیدانم چقدر طول کشید. باز بیدار شدم و بالا آوردم و بیحال شدم. باز نفهمیدم چقدر طول کشید. چشمهایم را باز کردم سباستین با لبخند گفت همه چیز عالی پیش رفت. بیهوش شدم. اینبار چشمهایم که باز شد حسین را دیدم. تختم را میبردند به اتاق. کنارم راه می آمد. نگرانش بودم. گفت تو بهترینی. درد داشتم. جای دست راستم خالی بود. بجایش یک وزنه صدکیلویی از درد بهم وصل بود. از زیر بازو تا نوک انگشتهام در باند و گچ بود‌. خیس عرق بودم. درد داشتم. سرم بدجوری گیج میرفت. مدام حس میکردم از یک بلندی پرتاب می شوم و دستم میشکند. چشمهایم را با وحشت باز میکردم و دنبال ساعت میگشتم. دو دقیقه از آخرین باری که پرتاب شده بودم گذشته بود. سنگینی دست و دردم زمان را هم با خود در سیاهی کشیده بود. پرستارها می آمدند و میرفتند و به تک تکشان میگفتم که درد دادم و تشنه ام. نزدیک سه صبح بود که حسین را به اتاق راه دادند. با حوله خیس لبهایم را تر میکرد. بادم میزد. ازش خواستم پیشم بماند و باز از بلندی خیالی هراسان پرتاب شدم. دو روز با سرگیجه و درد و کابوس گذشت.

چهارشنبه، خرداد ۲۶، ۱۳۹۵

اولین پست با دست چپ. 
یک صبح جمعه تیشرت قرمز قدیمیم را  با دامن کوتاه مشکی که حسین خیلی دوست دارد پوشیدم. کرم آفتاب زدم و موهایم را بالای سرم جمع کردم و کفشهای اسکیتم را انداختم روی شانه هام‌. حسین از خانه کار میکرد. گفت قشنگ شدی. بوسیدمش و گفتم تو نمیای؟ نگاهم کنی وقتی اسکیت میکنم؟ بوسیدتم و گفت کار دارم. پله ها را تند تند رفتم پایین و فکر نمی کردم حالا حالا دیگر خانه ام را نبینم.
زمین خوردنم اینقدر سریع بود که هیچی نفهمیدم. دست راستم از چندجا شکست. میتوانم بگویم تقریبا از آرنج جدا شده بود و مچم هم خرد بود. افتاده بودم روی زمین و یک چیز غریبه دردناک کنارم جان میداد. دست راستم از بین رفته بود و من غمگین و هراسان در درد خفه میشدم. دوستام بالای سرم گریه میکردند. طول کشید تا آمبولانس رسید. درد نفسم رابریده بود. درد. بعد از عکس و اسکنهای دردناک تیشرت قرمزم را به تنم قیچی کردند. یک مرد جوان جلو آمد و گفت شکستگی های دستت خیلی پیچیده ست. من تا دو ساعت دیگر عملت میکنم. فکر کنم حداقل شش ساعت طول بکشد. اسمش را پرسیدم. سباستین. ساعت ۱۱ صبح خورده بودم زمین و ساعت ۵ عصر بدن بیجانم راهی اتاق عمل شد. بسکه درد کشیده بودم همه جا دور سرم میچرخید. حالم بد بود. فکر میکردم ممکن است هیچ وقت از اتاق عمل بیرون نیایم. حسین را برای بار آخر بوسیدم و گفتم که دوستش دارم. در بزرگ سفید آرام بسته میشد و ما را از هم جدا میکرد.